Zondag: naar Kosi Bay

 

We vertrokken om 8 uur, want we moesten een flinke afstand afleggen. Bij Mbabane namen we de snelweg naar Manzini, Siphofaneni en Big Bend. Hemelsbreed is tot Kosi Bay dan niet ver, want het ligt ongeveer op dezelfde hoogte. Alleen, er is geen weg om even door te steken. Dus blijft er niets anders over dan eerst naar het zuiden te rijden naar de grensovergang bij Golela.

 Onderweg van Manzini naar Golela. Golfplaatnering: kapper en telefoon.

Vooral vanaf Big Bend naar de grens een vrij eentonige weg.

11.15 uur - Golela: heerlijke chaos hier, dus we moesten wel even een poosje in de rij staan voor we aan de beurt waren voor de douane. Het was nu al flink warm, maar het lijkt me niet prettig als het echt zomer is! Formaliteiten en gestempel, maar toen konden we weer verder naar het zuiden. Pas bij Hluhluwe verlieten we de N2 om naar het noorden te kunnen rijden. Vlak land, koeien op de weg en bij bewoonde gedeelten ook veel mensen.

Tja, je màg hier dus 100. Maar zoals overal, behalve op de tolwegen: of het nu vanwege de potholes òf de koeien, geiten en mensen op of langs de weg, òf moeilijk vooruitkomende auto's òf plotseling stoppende taxibusjes is òf een combinatie van deze: je moet voortdurend op je hoede zijn en je snelheid aanpassen aan de omstandigheden.

Wij reden rustig en lagen ruim op schema om op tijd in Kosi Bay aan te komen. Om 16.00 uur zouden we daar nl. opgehaald worden bij het Total station, omdat een 4x4 nodig is om bij het kamp te komen. Toen we een uur te vroeg ter plekke waren, gaf ons dat de gelegenheid om met een ijsje en een fototoestel op ons gemak op een muurtje gezeten het plaatselijke dorpsleven te aanschouwen. Het is een rommelig plaatsje, we hebben nergens zoveel troep en zwerfvuil aangetroffen als hier, maar er heerst wel een heel gemoedelijk en vrolijk sfeertje. Later zou G., een van de rangers, zeggen dat de Tonga, die in deze streek leven, zich niet alleen onderscheiden van sommige andere bevolkingsgroepen door hun rijzige postuur (en dunne benen en billen!), maar eveneens door hun vriendelijkheid. Of ze het nu goed of slecht hebben, ze blijven vrolijk en optimistisch en zijn vrij van jalouzie. G. is zelf een Tonga.

                              Duidelijke taal onder het groene doek: No credit!

                                                                                    

Nadat V. van Kosi Forest Lodge ons had geholpen onze auto veilig te parkeren (achter slot en grendel bij een supermarkt), gingen we op weg naar de lodge. Zelfs voor de 4x4 was het laveren tussen de kapotgereden asfaltlaag bij het uitrijden van het dorp. Deze "verharde" weg ging al snel over in het zand dat het hoofdbestanddeel van de bodem hier vormt.  In het kamp werden we hartelijk ontvangen met een koel drankje door I., een van de stafleden.                                                                                        Het zag er geweldig uit en we voelden ons meteen thuis.  

Een gevoel dat nog versterkt werd, toen we bij onze tent kwamen. 

 

                                        rechts de bar, links de loungeruimte.

Er was nog wat tijd over om te ontspannen voor het borreltijd zou zijn. Bij een lekker koel Afrikaans biertje en heerlijke borrelhapjes maakten we kennis met een Frans stel uit Angola met hun twee kleine kindertjes en later met nog enkele andere gasten.

Ook hier waren maar een aantal verblijven bezet. Het was echter prettig rustig en deed aan de gezelligheid niets af. We hebben in de boma bij krekelgetsjirp, kampvuur en olielampen heerlijk en romantisch gedineerd.

Lees verder voor onze boottocht over de meren

Romantische maandagavond in Kosi Bay

Terug van onze boottocht konden we in Kosi Forest nog genieten van een prachtige zonsondergang.

Het kamp ligt zelf ook aan een meer, maar dat is niet verbonden met de overige meren. Er leven wel een stuk of 12 / 16 (weet niet meer precies) nijlpaarden, waarvan we er alleen van veraf een paar hebben gezien. Het houdt wel in dat iedereen na zonsondergang binnen de grenzen van de verblijven en het restaurant moet blijven, omdat de nijlpaarden dan het land in trekken om te grazen. Niet zo prettig om er een tegen het lijf te lopen.

Romantische avonden bij fakkels en kampvuren kun je hier beleven. Laat dat voorafgaan door een bad buiten onder de donker wordende hemel, waar de eerste sterren verschijnen, en je hebt al een geweldige start!

Bij de "sundowners" raakten we in gesprek met de Fransen, die vertelden hoe ze in hun vorige hotel, de River Lodge in Hluhluwe, beroofd waren van al hun geld en waardepapieren met alle vervelende gevolgen van dien. We hadden enorm met hen te doen, maar waarom bewaarden ze nu toch alle waardevolle spullen bij elkaar??!

We hebben weer heerlijk gegeten in de boma: gamba's met een soort salade vooraf, risotto met lamsvlees en groenten en tot slot een lekker toetje. Prima wijn erbij. Na zo'n dag slaap je als een blok

Morgenochtend gaan we kanoën

Dinsdag 11 mei: kanotocht naar Lake 1 Kosi Bay

Tegen half tien vertrokken we samen met een stel uit Toronto en twee rangers om een kanotocht op de rivier naar Lake 1 te maken. Eerst met de auto door de duin- en graslanden, vervolgens een stukje te voet door het woud, waarbij G. weer uitleg gaf  bij plant en dier, om vervolgens uit te komen bij Sihadla channel.

de varens in de bomen zijn geen parasieten     

Het was wind- en rimpelloos stil met de geur van de warmte en zoetwater. Alleen vogels lieten zich horen.

jonge malachite kingfisher, niet helemaal scherp in beeld gekregen

G. heeft me een waterlelieketting gemaakt

Vooraf had ik gedacht dat we zelf zouden moeten peddelen, maar alles werd weer voor ons gedaan, zodat we al onze zintuigen konden richten op de omringende natuur. En het was hier zo prachtig!

We kwamen bij het meer, waar we niet echt opgevaren, maar omgedraaid zijn. G. argumenteerde dat er soms harde wind kan opzetten die golven van meer dan 3 m. kan teweeg brengen. Dat leek op deze dag toch in ieder geval wat onwaarschijnlijk; misschien was het omdat de andere gasten aan tijd gebonden waren

Apen in de bomen gingen flink tekeer; het bleken vervet monkeys te zijn. We hadden gehoopt hier krokodillen te zien, maar dat is helaas niet gelukt. Het was heel erg warm en dan vinden ze het water hier blijkbaar ook te warm. Ik heb vergeten te vragen waar ze dan wel blijven, vermoedelijk in het meer, waar het water wel wat koeler zal zijn.

Na thuiskomst was er een verrukkelijke lunch met uitstekend bereide biefspiesjes en een lekker dipje van basilicum, nootjes, pepers, olijven en olie en balsamico, dat je zelf moest mengen en fijnstampen met een vijzeltje.

Er restte ons nog geruime tijd om te relaxen, voordat we in de namiddag aan de wandeling door het Raffia palmbos zouden deelnemen.  Lees verder.

Dinsdag: wandeling Raffia Palmbos - Kosi Bay

Die middag waren er twee nieuwe gasten aangekomen op doortocht naar Mozambique met een eigen begeleidend ranger. Terwijl zijn cliënten op kanotocht gingen, voegde hij zich bij ons wandelgezelschap. Hij was ook een vogelkenner net als G., die bijna 300 vogels uit dit gebied kende, en bovendien had hij bij vele gelegenheden wel een toepasselijk volksverhaal paraat. Op zijn eigen manier voegde hij wel een vrolijke noot toe aan het gezelschap. Net als voor ons zou het zijn eerste ontmoeting met palmnootgieren zijn.

Een hoge uitkijkpositie in de geliefde palmboom. Met de verrekijker konden we de gieren goed in beeld krijgen, voor mijn 300mm lens was het wel een beetje ver. Wat extra uitvergroten wilde nog wel helpen.

Doorkijkje naar het vierde meer. Op de hoek ter hoogte van de raffiapalm lagen nijlpaarden in het water - op de foto niet meer te zien.
De vorige dag waren we tot hier met de boot gekomen.

Pad door hoge begroeiïng langs het kanaal.

oversteekpontje met trekkabel

Op de terugweg door het veld zagen we een stel jonge palmnootgieren, de een nog wat jonger, nl. bruiner in het verenkleed dan de ander.
Lastig fotograferen bij ondergaande zon, hoog in de boom.                                       

Als de zon eenmaal ondergaat wordt het hier snel donker en terwijl we het open veld overstaken naar het laatste stuk bos, waarachter de auto op ons wachtte, keken we af en toe al eens stiekem om of er al nijlpaarden achter ons aan zaten.........                         Feit is dat die beesten hier in het veld en in het bos tot op tientallen kilometers afstand van het water komen grazen, nadat het duister is ingetreden. 

Morgen snorkelen en strand