Vrijdag 7 mei: ochtendsafari in het Kruger Park en naar Swaziland

Onze laatste uurtjes bij Rhino hadden geslagen. Voor ons vertrek zouden we echter nog een niet al te lange wandeling maken en J. kwam ons gewoontegetrouw om half 6 wekken.

We vertrokken te voet vanuit het kamp. Hoewel we ook van deze tocht, die ons weer een heel nieuw deel van het gebied leerde kennen, genoten hebben, zouden ontmoetingen met groot wild uitblijven. Spinnen, vlinders, vogels en al het kleine in het veld onder een ietwat dreigende onweershemel bepaalden de sfeer.

Toch had de ochtend nog een bijzonder tintje omdat we zeldzaam fazantje (francolin/pheasant?) hebben gezien. We konden de fazantjes vrij dicht benaderen, waarbij ze rustig op hun lekkere zandplekje naast het gras bleven, terwijl wij rustig foto's konden maken. Alleen is het bewijs (en daarmee de details) verloren gegaan, omdat even later het fotokaartje is gecrashed. Heel spijtig, maar we bewaren de herinnering.

Een douche, de laatste spullen inpakken, ontbijten en toen was het tijd om afscheid te nemen. We hebben het hier heerlijk gehad. Vier dagen was genoeg, maar niet teveel. Meer dan tijdens een kort verblijf bood het ons de gelegenheid om dit gebied wat beter te leren kennen en af en toe in een gesprek eens wat dieper op sommige dingen in te gaan.





 

We werden weggebracht naar de Rhino Post en na de laatste administratieve afhandelingen gingen we tegen elven rustig op weg naar onze volgende bestemming: Swaziland.

Onderweg bij Sabie river een "three banded plover" als ik het goed heb. In het Nederlands denk je dan aan een plevier, in het Zuid-Afrikaans zou het een Driebandstrandkiewiet zijn.







Bij Rhino meende men dat het via Malelane Gate in het zuiden van Kruger (Crocodile Bridge was gesloten wegens te hoog water) een uur of vijf rijden naar Mbabane zou zijn. Wij twijfelden echter omdat de aangegeven route in onze reisbescheiden over Hazyview en Barberton liep en in andere reisbeschrijvingen, die we eerder hadden gelezen, gewaarschuwd werd voor de reistijd door het Krugerpark i.v.m. de lage snelheid en het wild. Daarom besloten we toch het Kruger via Krugergate te verlaten. Achteraf hebben we deze beslissing betreurd. We hadden ten eerste kunnen bedenken dat de langere route door Krugerpark in het hoogseizoen allicht voor veel oponthoud zorgt door wild en veel bezoekers op de weg, maar dat dat nu geen probleem zou zijn omdat het zo heel erg rustig was. We hadden zelf controle over onze tijd gehad.
Daarnaast is de weg van Kruger naar Hazyview met grotendeels 60 km en veel mensen etc. langs de weg en gaten in de weg ook niet bepaald een opschietertje. Maar dat zou nog heilig blijken in vergelijking met de dirtroad die we veel later na de grensovergang in Swaziland moesten rijden.

Eerst was er echter de weg naar Barberton en vandaar door de bergen naar de grens.

Dit is een mooie route dwars door de bergen, maar het duurt best lang. Het was al na drieën toen we begonnen te vrezen dat we misschien ergens verkeerd waren gereden. Gelukkig waren er wat wegwerkers die ons konden vertellen dat we nog maar een paar kilometer van de Swazi-grens (Josefsdal) verwijderd waren. Het is wel goed om te weten dat deze om 16.00 uur sluit! De hele weg in Zuid-Afrika is overigens inmiddels volledig geasfalteerd en van prima kwaliteit. Wij waren om half vier op tijd bij de grens. Formulieren invullen is niet meer nodig, ook hier heeft het computertijdperk zijn intrede gedaan en dat bespoedigt zeker de afhandeling . Wat gestempel en we konden verder. Maar toen.....werd het asfaltwegdek allengs slechter tot deplorabele kwaliteit en toen we het grensdorp uitreden ging de verharde weg over in grintweg.
Van meevallen was geen sprake meer. Gaten en geulen domineerden het wegoppervlak en achteraf keken mensen die we spraken, ervan op dat we deze weg met een normale auto gereden hebben. 20 km. lang. Voor ieder die deze route wil volgen: het kan best, maar dan wel met een 4WD! Regen dreigde bovendien en ik zag al voor me wat deze voor kolkende geulen op onze weg zou brengen. Dat is in ieder geval wel meegevallen, want meer dan wat vette spetters hebben we niet gevangen. Gelukkig waren er niet veel tegenliggers zodat R. de ruimte had om te manouvreren om de minst slechte delen van de weg te gebruiken.

Het eerste deel van de weg ging nog wel, grint en gaten.

                      

Deze foto's doen niet echt recht aan de ontzettend slechte wegcondities. We waren dan ook blij toen we Piggs Peak en de bewoonde wereld naderden zodat het wegdek iets beter werd:

Eenmaal bij Piggs Peak kwamen we weer op de snelweg, maar al met al zou het rond schemertijd zijn voor we bij Mbabane aankwamen. En de duisternis treedt hier snel in!

Door een wat verouderde routebeschrijving hebben we ook daar geruime tijd naar de goede afslag moeten zoeken naar Mhlambanyatsi voor Foresters Arms en dat bleek ook nog eens meer dan 20 km. zodat we daar pas ruim na donker aankwamen. Door een ongelukkige combinatie van slechte reisvoorlichting en eigen onhandigheid was dit een minder prettige reiservaring.

Eenmaal in de warme en gezellige entourage van Foresters Arms was dat snel vergeten. We hadden een prima kamer met goede bedden en na een lekkere douche hebben we heerlijk gegeten in het gezellige restaurant. Dan zijn we al weer bijna in de superlatieven beland. Tijd voor een goede nachtrust.

Lees verder voor een dagje Swaziland

 

Zaterdag 8 mei: Swaziland

We moesten ons werkelijk bedwingen om het prima ontbijtbuffet niet teveel eer aan te doen, maar een beetje yoghurt met fruit en eén enkel lekker vers stukje brood gekozen uit de verschillende soorten (van croissants tot meergranenvruchtenbrood) was niet overdreven. We wilden de dag gebruiken om naar het nabijgelegen Mantenga cultural village en het handicraft centre te gaan. Bij de receptie hielpen ze ons aan een plattegrondje met alle bezienswaardigheden van de streek.
De wasbeurt die onze auto zojuist had gekregen, was na de tocht van gisteren niet overbodig geweest!
Het hotel zelf ligt tamelijk geïsoleerd in een bosachtige omgeving en de omringende heuvels  bieden een afwisselend landschap van rivieren, bossen en velden, deels gecultiveerd en als weidegrond in gebruik. Er waren verder verspreide huizen en dorpjes. Het openbare leven verschilt hier niet van Zuid-Afrika, althans voor zover wij konden zien. Een verschil was wel dat veel mensen op straat, langs de weg ons groetten als we passeerden. Het kwam vriendelijk over.

Het had die nacht flink geregend en geonweerd. Nu was het droog, maar nog behoorlijk bewolkt.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Als eerste kwamen we bij het Matenga Craft Centre, een heel goed geoutilleerd kunstnijverheidscentrum, bestaande uit verschillende woningdecoratiewinkels met kunstig gemaakte kaarsen, manden en schalen, gevlochten kleurige tassen, wand- en tafelkleden, mohair en andere weefsels, houtsnijwerk, kralenkettingen en armbanden, alles mooi en handgemaakt en in de prachtigste kleuren.

  

kaarsenmaker boetseert een neushoorn

 

 

  Temidden van deze winkels waren weer een heleboel kramen met het inmiddels bekende handwerk van kettingen, armbanden, houtsnijwerk etc.

 

 

Het is hier prima souvenirs kopen. In de winkels

wordt met vaste prijzen gewerkt, bij de kramen

kwamen ze zelf al met "geweldige aanbiedingen".

  

  

De giraffen werden ter plekke gemaakt en de verfstippen op de zwarte luipaardjes stonden nog in de zon te drogen.

Na onze inkopen en een kopje koffie reden we naar het Mantenga Cultural Village, maar omdat de volgende rondleiding daar nog een poos op zich zou laten wachten, besloten we nog een volgende nijverheidsmarkt en een arts centre aan te doen. Keuze te over, maar het was overal heel erg stil. Dat werd werkelijk schrijnend op de nijverheidsmarkt, waar we van alle kanten aangeroepen werden om toch vooral maar te komen kijken in hun stalletje.

 Het is een heel groot, maar onverhard en slecht terrein, waar men een soort garageboxen huurt om handel te drijven. Een van de handelaarsters met wie we in gesprek raakten, vertelde dat alle stalletjes enige tijd geleden gedwongen waren om van het parkeerterrein bij het winkelcentrum aan de overzijde van de weg naar dit terrein te verhuizen. Een erg slechte verandering voor deze mensen. Wij waren (om 11.30 uur!) de eerste en enige klanten van die dag! Triest. Bij enkele stalletjes hebben we iets gekocht. Afdingen is echt niet nodig, ze geven het bijna cadeau en zijn dan ook nog helemaal blij met je. Dat voelt echt niet goed. 

Onderweg waren we door een redelijk welvarend ogend landbouwgebied gereden en mijn totaalindruk van dit deel van Swaziland is er niet een van enorme armoede. Dit is echter een normaal beeld, ook in Zuid-Afrika:

er wordt heel wat afgesjouwd op het hoofd, vooral door vrouwen: takkenbossen, waterteilen of -emmers (veel huizen hebben geen eigen water- en stroomvoorziening), zakken meel en rijst etc.

   

In de Mantenga Cultural Village is er eerst een rondleiding door het dorp met een uitleg over het leven en de gang van zaken in een traditioneel Swazidorp, gevolgd door een show van zang en dans. Natuurlijk is het toeristisch, maar dat neemt niet weg dat de uitleg van de gids serieus en verhelderend was en dat je iets leert over leefgewoonten en cultuur, waarvan onderdelen nog steeds actueel zijn. Zo is het van oudsher niet de gewoonte om zelf bij iemands hut aan te kloppen, laat staan zomaar binnen te lopen. Nee, op afstand roep je de bewoner en deze loopt je tegemoet om je mee te nemen in zijn huis. Andere gasten deden wat lacherig over de sangoma en "witchdoctors", waarbij ze ernstig gemaand werden dat witches of witchdoctors hun gaven ten kwade aanwenden en dat dit heel streng wordt afgestraft. De sangoma daarentegen is wat wij wel een soort "medicijnman" noemen en deze man of vrouw treedt in contact met de voorvaderen d.m.v. het werpen van de botjes om de aard van de kwaal bij iemand vast te stellen en zonodig te genezen met kruidenmengsels. Later in Kosi Bay zouden we merken dat dit nog - min of meer in deze vorm - heersende gebruiken zijn.

Het dorp is prachtig gelegen aan een rivier en je kunt van hier naar de waterval lopen. Op je toegangsbiljet staat dan: tour, dance, H2Ofalls. Wij hebben niet de hele wandeling gemaakt, omdat de middag al vorderde en we dit keer voor donker in het hotel wilden zijn, maar het zag er veelbelovend uit.

 

Van hier reden we naar de snelweg om via Mbabane weer terug te rijden. Omdat we niet gelunched hadden, kochten we onderweg wat bananen tegen de ergste trek bij deze stralende mevrouw. Overal waar maar enigszins bewoning is, vind je langs de weg dit soort groenten- en fruitstalletjes.
We hebben ook in Zuid-Afrika meermalen bij zulke stalletjes fruit gekocht. Het is heel vers en kost een krats, terwijl de mensen steeds heel hartelijk reageerden. Leuker dan de supermarkt!
De weg van Mbabane naar het hotel kende nu geen verrassingen meer: afslag 13! Toen we de voorgaande avond vandaar bij donker de weg naar Foresters Arms reden, was er onderweg een veiligheidspost geweest, waar passanten werden geregistreerd alvorens de slagbomen opengingen. Nu was het nog licht en hadden we vrije doorgang en dit keer waren we voor donker binnen.

Na de afwezigheid van communicatiemogelijkheden in het Krugerpark, was het wel fijn dat het huidige gastverblijf over goede internetfaciliteiten beschikte, zodat we een berichtje naar de jongens thuis konden sturen
Verder heeft het hotel niet alleen een sfeervol restaurant met een goede keuken, maar ook een gezellige lounge en bar, waar we voorafgaand aan het diner een goed glas witte wijn hebben gedronken.

Morgen naar Kosi Bay