Donderdag 13 mei: afscheid van Kosi Forest, òp naar Hluhluwe

Gisteren waren er wat nieuwe gasten voor een kort verblijf gekomen, die deze ochtend eerst een kanotocht voor vertrek zouden maken. Wij vonden het wel prima om te wachten tot we met z'n allen naar het dorp gebracht zouden worden. We hadden alle tijd voor een rustige start en wilden nog wat in de directe omgeving van het kamp rondlopen voor een nadere kennismaking met o.a. het vogelleven.
Er is hier een grote variatie aan bomen, struiken, bloemen en grassen en  een rijk vogelleven. Er zijn ook prachtige vlinders, maar zo beweeglijk dat ze lastig te fotograferen zijn.
Ook de vogels zijn in het struikgewas en tussen al het gebladerte moeilijk goed in beeld te krijgen en bij nadering vliegen ze al snel een stukje verderop. Dat neemt niet weg dat het wel leuk was om zo op eigen houtje wat rond te scharrelen.

Er zijn hier twee boomsoorten met dit soort groene (nog onrijpe) vruchten: de monkey apple en monkey orange tree. Het verschil zie je o.a. aan de huid van de vrucht.


Een boom, die je hier veel ziet, is de waterbessiesboom met van rood naar donkerrood kleurende vruchten. Niet alleen de apen, maar ook de lokale bevolking is gek op deze bessen, maar wij vonden ze wat bitter en konden de plaatselijke smaak niet delen.

s' Nachts had het wat geregend en ook bij het begin van deze ochtend viel er af en toe nog een heel kort buitje, waardoor we voor het eerst even "binnen" hebben gezeten. Het wachten was op de andere gasten, die nog wat tijd nodig hadden, maar met een vogelboek en een kopje koffie was dat geen straf. Het was rond 11.30 uur toen we afscheid namen. We hebben genoten van iedere minuut en elk onderdeel van ons verblijf in Kosi Forest Lodge.

  

In het dorp hebben we nog wat fruit en water gekocht en de laatste indrukken in ons opgenomen van deze kleurige heksenketel.

En toen: op weg naar de volgende bestemming: Hluhluwe-Imfolozi Park. Er is maar één weg, de weg die we gekomen waren. Het zou totaal ongeveer 220 km rijden zijn,  maar deze weg leidt door een vlak en niet zo boeiend landschap. Vanuit de plaats Hluhluwe is het nog ongeveer 11 km naar Memorial Gate.

Van Hluhluwe naar Memorial Gate. Vanuit de auto. De schoolbus is zojuist gestopt.

We waren nog maar nauwelijks in het park of we zagen in een grasvallei, die zich rechts van de weg en aan de voet van de heuvels bevond, een kudde giraffen en zebra's, een stel wrattenzwijnen en zelfs een olifant, alsof het de normaalste zaak van dit park was dat je overal alle wildsoorten tegenkomt. Het zou bedrieglijk blijken, maar het was een mooie binnenkomer.

grazen, alle neuzen dezelfde kant op en weer volop zon plus een heerlijk windje

Van hier naar Hilltop Camp was nog een aardig eindje rijden, zodat we meteen konden kennismaken met de nieuwe omgeving. Het is een land van heuvels. Tussen de behoorlijk dichte en hoge begroeiïng schieten de grassen hoog op. Het laatste stuk naar Hilltop was het behoorlijk klimmen en dat bood zo nu en dan mooie vergezichten.

Na onze gastvrije privébehandelingen in de voorgaande, kleinschalige accomodaties, was het even wennen aan de trage en omslachtige administratie, die misschien wel hoort bij een groot overheidspark. We moesten het deze eerste dag doen met een bungalow zonder uitzicht. De volgende ochtend zouden er weer lodges met balkon vrijkomen en dan zouden we verhuizen. Ons huidige huis had een klein terrasje en was omringd door bomen en bossages.

Er was nog ruimschoots tijd voor een verkenning van het park en te genieten van een prachtige zonsondergang. Het woord Camp doet eigenlijk geen recht aan dit prachtig aangelegde en goed onderhouden bungalowpark, dat helemaal ingericht is naar de natuur waarin het zich bevindt.

Er is verder een mooie souvenirswinkel en een heel groot restaurant met verschillende terrassen en een groot buffet. Daarvan hebben we die avond dan ook volop geproefd. De keuken is goed. En als klap op de vuurpijl beginnen de koks en het bedienend personeel dan vanachter het buffet een show van zang en Zuludans met een typische benenstamp (ik kan er geen beter woord voor bedenken) begeleid met veel handgeklap.

We raakten in gesprek met een pas gepensioneerd Zuid-Afrikaans echtpaar. Heel aardige mensen, maar toen we op het onderwerp economie kwamen, viel de opmerking dat de zwarten tegenwoordig alle (of veel) van de banen van de blanken inpikten. Dat zet je toch wel weer aan het denken. Ze zullen de enigen niet zijn die nog denken in termen van zwart-blank in plaats van samen. En hoe was dat dan in het verleden? Wie hadden toen de banen, welke rechten had de zwarte bevolking? We waren nog niet lang geleden in Soweto geweest en dan begint er bij zo'n opmerking toch iets te wringen.
Voor het overige gingen we heel tevreden naar bed.

Weer vroeg op voor een gamedrive

Vrijdag 14 mei: ochtendsafari in Hluwehluwe

We hadden ons ingeschreven voor de ochtend gamedrive en vertrokken met een groepje om 6.00 uur. Hoewel we allemaal actief op de uitkijk zaten en probeerden door het struikgewas allerlei leuke dieren te ontdekken, duurde het wel drie kwartier voor we een paar zebra's tegenkwamen op de weg. Dat zo'n ranger meer ervaring heeft en beter kan kijken dan wij, bewees hij door op een paar giraffen op een verre helling te wijzen. Met het blote oog waren het niet meer dan luciferstaafjes, maar met een verrekijker zie je altijd weer wat meer.

Een flink stuk rijden en een klein uur later, kregen we giraffen dichterbij in beeld, maar nog altijd op afstand, omdat ze boven langs de heuvel liepen. Het was bij volgende gelegenheden steeds weer een mooi gezicht om die beesten, met hun aparte loopbewegingen op die hoge benen, langs de kam van de heuvels te zien lopen. Blijkbaar bevonden we ons nu op de goede plek, want kort daarop keken we neer op een neushoorn in het gras op de helling onder ons en daar was ook een buffel. In z'n eentje, maar wel begeleid door de alom tegenwoordige oxpickers, die de beesten bevrijden van allerlei ongewenste insekten. En dat kunnen er heel wat zijn getuige het oor van de buffel, dat tot bloedens toe door teken was belaagd.

Gnoes en een kudde impala's grazend op de flanken van de heuvels. Eenmaal in de vallei bij de hoofdingang was de cirkel rond: zebra's. Vroeger in Artis vond ik die beesten in die trieste hokken altijd zo zielig en nietszeggend en zelfs nu ze veel beter gehuisvest zijn, kan ik er nog niet echt voor warmlopen, maar in deze ruime graslanden, waar ze thuis horen, kun je niet anders dan constateren wat een mooie dieren het zijn.                                                   

yellow-throated longclaw

Om 9 uur konden we het ontbijtbuffet eer aan doen en daarna ben ik met een camera in het park op vogeljacht gegaan en 's middags hebben we een poosje gerust voordat we er met onze eigen auto opuit trokken.

In de middag op self-safari

vrijdag 14 mei: self-safari in Hluhluwe

Die ochtend waren we via Sivivaneni naar het oosten gereden in de richting van de Hluhluwe Dam en vervolgens richting hoofdweg, vanwaar we de upper Magangeni loop waren ingeslagen. Daarom besloten we nu op eigen gelegenheid naar het zuid-oosten te gaan en we hebben eigenlijk steeds de hoofdweg gevolgd. Zonder enig wild te zien. Het was heel erg warm en we vermoedden dat de dieren daarvoor dekking zochten en zoals eerder gezegd: dekking was er genoeg. In een gewone auto zit je lager en alleen al de grassen zijn hoog genoeg om ieder dier te verbergen, dat dat maar wil. Desondanks kun je genieten van de omgeving en de prachtige natuur en dat hebben we dan ook volop gedaan.

We besloten door te rijden tot de Black Imfolozi rivier in het Imfolozi Game Reserve, dat tegenwoordig een geheel vormt met het Hluhluwe reservaat. Naar het zuiden en in dit deel Imfolozi zijn er meer open savannes. Grandioze natuur.
En daar zagen we een kudde impala's.
Verderop cirkelde een groep gieren boven de heuvels, wellicht bespeurden ze een prooi. En gelukkig: zebra's. Bij de Nyalazi rivier een eenzame buffel die lag uit te rusten aan de rand van het water.

En toen was daar de Imfolozi rivier en daarna zijn we omgedraaid en teruggekeerd.

Een paar olifanten dook juist toen wij eraan kwamen, met een stevig vaartje de bosjes in en zo zie je hoe snel ze opgaan in de natuur. Dus onze conclusie was dat de dieren er wel waren, maar dat wij ze gewoon niet op het oog hebben gevonden. Rangers gaan af op zoveel signalen. Als ze oxpickers zien opvliegen of alarm horen slaan, weten ze dat er beesten zijn of dat er iets aan de hand is. Om maar een voorbeeld te geven. Wat weten wij daar nu allemaal van?

Wel kwamen we kleine boompjes omvergetrapt, half over de weg tegen, die er op de heenweg nog niet waren geweest. Vermoedelijk waren hier olifanten overgestoken en hebben we deze gewoon gemist. Het is allemaal het geluk van het moment, hier en nu, of niet.

                                            

Burchell's Coucal (Vleiloerie)

verdwijnende olifanten

Zo mooi.
Het begon te schemeren toen we terugkwamen. 's Avonds braai als toegift van de dag.

In het licht van de buitenlamp verzamelde zich het nachtleven op de muur van onze lodge. Met alle gevolgen van dien. Hier wordt een sprinkhaan verschalkt.

Lees verder voor Hluhluwe

Zaterdag 15 mei: Self-safari in Hluhluwe

Om 7 uur hebben we een snel en bescheiden ontbijt genomen. Snel, omdat we vroeg een rondrit wilden maken; bescheiden, om te voorkomen dat we zelf een olifantsomvang zouden gaan aannemen.  Die zelfbedieningsbuffetten ondermijnen alle goede bedoelingen en zijn desastreus, als je eraan toegeeft.
We hebben ongeveer dezelfde route gereden als de voorgaande ochtendsafari. Deze dirtroads kun je met een gewone auto goed rijden. R. zag een luipaard, maar op het moment dat hij mij waarschuwde schoot de kat vlak voor onze auto de bossen in en kon ik nog slechts een schaduw en een staart zien verdwijnen.
Verder hebben we niet veel meer gezien dan een enorme kudde buffels en giraffen, op afstand. Wel veel vogels zoals een (jonge Goliath?) reiger bij een modderpoel, zwarte ooievaars die overvlogen en in de top van een verre boom plaatsnamen, allerlei zangvogeltjes en later ook nog een enkele baviaan.
                                                                                           

African stonechat

Heuvel met een hele steile helling: in low gear de safariauto achterna. Eenmaal boven kun je ver kijken, maar nu was het grauw door een laag wolkendek en zelfs een beetje vochtig.

We waren al weer aardig op weg naar Hilltop, toen we op een parkeerstrook even van het uitzicht wilden genieten en uitrusten. Terwijl we nog eens goed om ons heen keken, ontdekte ik koedoes op de helling aan de overkant van de weg. Eerst zag ik alleen het mannetje, verdekt opgesteld achter een boom, maar even later ontwaarde ik her en der nog wat oortjes boven het struikgewas. Stuk voor stuk kwamen er een paar wijfjes tevoorschijn, die op hun beurt mij voorzichtig en aandachtig stonden op te nemen. We hebben hier een klein uurtje gestaan. R. deed de autostoel achterover en een tukkie. Ik heb alleen maar naar de koedoes zitten kijken en wat foto's genomen. Ze hielden me wel goed in de gaten, maar gingen verder heel rustig hun gang. Ze eten blijkbaar graag van de struiken, de wijfjes gaven elkaar een wederzijdse wasbeurt en de bull ging op de machotoer.

 

Tegelijkertijd snapte ik maar al te goed, hoe je het wild niet kunt zien, als je in een auto rijdt, ook al doe je dat nog zo langzaam.

De volgende ervaring was dat je niet persé ver hoeft te gaan om wild te zien. De bushbucks liepen rond ons huisje in Hilltop en waren dusdanig aan mensen gewend, dat je ze dicht kunt naderen.

 Voor vogeltjes en flora in Hilltop >>>>>